Bier & Trein

Bierreizen, bierfestivals en meer

Kinzig, Emme en Eems

Posted by Treinjan op 04/10/2019

Na een zomer met slechts enkele festivals gaat het op een frisse en vochtige maandagochtend via Utrecht naar een warm en zonnig Offenburg. De reis verloopt niet geheel volgens plan: een defecte trein blokkeert de lijn Utrecht-Arnhem en de ICE naar Basel wordt omgeleid via de Betuwe-route (!), wat ongeveer 20 minuten vertraging oplevert. Pogingen om de vertraging in te lopen worden door verdere verstorinkjes in Duitsland meer dan teniet gedaan, dus de overstap in Offenburg blijkt met 35 minuten nog te krap. Uiteindelijk arriveer ik daardoor een uur te laat in Wolfach in het Kinzigtal, in het Zwarte woud. Na inchecken in mijn hotelletje een kleine stadsbezichtiging gevolgd door een copieuze maaltijd met Italiaanse gerechten, Badischer Wein (uit Gengenbach) en Schwarzwälder mineraalwater, gaat prima samen.

Dinsdagochtend met de trein via Hausach naar Gutach voor een bezoek aan het openluchtmuseum Vogtsbauernhof. Reizen met het OV in het Zwarte woud gaat vrijwel gratis met de Konus-Karte die ik van het hotel heb ontvangen, je betaalt er een klein bedrag voor via de Kurtaxe, in Wolfach is die €1,70 per persoon per overnachting. Het openluchtmuseum heeft een eigen stationnetje en een dieseltreintje pendelt tussen Hausach en Hornberg met stop in Gutach Freilichtmuseum. Halverwege de ochtend Kaffee und Kuchen en ter afsluiting nog een bezoekje aan de museumwinkel. Via Hausach en Biberach reis ik vervolgens naar Zell am Harmersbach, nog zo’n fraai plaatsje zoals er zoveel in deze streek te vinden zijn. Eerste stop is een café naast de stadspoort en gedeeltelijk in de stadsmuur, dan een ouderwets maar interessant museumpje in en bij die stadspoort met toren. Daarna een kleine stadsrondwandeling met nog een bezoek aan Zeller Keramik, de laatste vertegenwoordiger van de hier ooit belangrijke aardewerk- en porceleinfabricage. Terug tot Biberach en naar de Kinzig Brennerei, waar ik wat distillaten proef en koop. De Brennerei verwerkt eigen landbouwproducten tot distillaten, natuurlijk fruit (van Streuobstwiesen, traditionele boomgaarden), maar ook gerst (voor diverse whiskies) en iets bizonders van deze streek, aardperen (topinamboer), een flesje Topinambur met vatrijping gaat mee. Aansluitend eten bij een nabije Gasthof met daarbij het Sommerbier van brouwerij Ketterer uit Hornberg.

Woensdagmorgen is het behoorlijk fris maar mooi helder, ik reis via Hausach en Achern naar Kappelrodeck in het Achertal. Eerst naar Brennerei Weisenbach, vlakbij het station. Hier proef ik een andere specialiteit van de streek, Zibärtle, een Brand van een wilde pruimensoort, erg lekker dus ook hiervan gaat een flesje in de rugzak. Daarna loop ik naar de Haupstrasse, tijd voor koffie en een kleinigheidje(?) erbij. Na wat rondkijken in het centrum bezoek ik Schwarzaldbrennerei Emil Scheibel. Hier krijg ik ongevraagd een uitgebreide toelichting op het assortiment en het een en ander te proeven, met water tussendoor. Ook hier enkele bijzonderheden, zoals een Sonderedition van dit jaar, Kamin-Kirsch, een Kirschwasser met een vleugje rook, door lagering op een getoast vat. Ook de Moor-Birne is licht rokerig, hier zijn gedroogde peren ingelegd in Birnenbrand en ook weer gelagerd in een getoast vat. Scheibel heeft hier twee installaties staan, een klassieke en een waarbij de schalen in de distilleerkolom van goud zijn!

Daarnaast is er nog de Scheibel Mühle, waar het bedrijf ooit gestart is; hier staat installatie nummer drie (foto), voor de whisky. Vanwege de beperkingen van het oude gebouw staan er drie kleine alambics voor tweevoudige distillatie. De wort komt van een brouwerij, wordt wel in de distilleerderij vergist, daarna wordt de eerste ronde (de Rohbrand) over twee ketels verdeeld, de derde ketel is voor de tweede ronde, de Feinbrand. In deze tijd van het jaar wordt geen whisky gestookt, de distillateurs hebben het druk met het verwerken van de fruitoogst.
Na de middagmaaltijd met alleen water loop ik naar de plaatselijke Winzergenossenschaft die luister naar de fraaie naam Hex vom Dasenstein en kijk rond in de winkel, proeven doe ik nog even niet. Daarna wandel ik door naar het aangrenzende Ortsteil Waldulm voor een bezoek aan de Winzergenossenschaft aldaar.

Een korte rondleiding door de kelders wordt gevolgd door een uitgebreide proeverij, een Sekt en vijf wijnen, merendeels rood, meer dan driekwart van de hier geteelde druiven is blauw, vooral Blauer Spätburgunder (pinot noir). We krijgen ook versgeperst druivensap en jonge wijn (1 – 2 dagen aan het gisten) te proeven, het sap is mierzoet, de Rauscher (Federroter) is goed te drinken. Terug in Wolfach haal ik nog iets te eten bij de bakker in de supermarkt die vrijwel op de looproute van station naar hotel ligt.

Donderdagmorgen is het wederom zonnig maar wel tamelijk fris. Ik neem het treintje naar Schiltach, iets hogerop in het Kinzigtal. Eerst koffie met een stuk Kirschtorte (die moet je toch minstens éénmaal gegeten hebben als je in het Schwarzwald verblijft), dan weer eens rondkijken in dit bizondere stadje. De oude stadskern is tegen de helling gebouwd, de driehoekige Marktplatz loopt behoorlijk steil op. Aan die Marktplatz ligt een voormalige apotheek, nu museum.

Even verderop in het vlakke deel aan de rivieroever ligt het Flösser und Gerbermuseum. Flösser: zij brachten boomstammen, samengebonden tot grote vlotten via de rivier naar de Rijn en uiteindelijk zelfs naar Nederland, voor scheepsbouw en andere doeleinden (Amsterdam …. gebouwd op palen). Gerber: zij bewerkten dierenhuiden tot leer, een karwei dat veel water nodig heeft, daarom aan de rivier, maar ook veel stankoverlast kan geven, daarom buiten de stad.

Terug in Wolfach ga ik eerst een hapje eten in het restaurant dat bij de Dorotheen Glashütte hoort, vlakbij mijn hotel. Dit is de laatste nog actieve traditionele (sier)glasfabriek van het Schwarzwald waar nog met hand en mond glazen voorwerpen gemaakt worden die vervolgens nog uitgebreid bewerkt worden tot fraaie bekers, glazen, karaffen, vazen en dergelijke. Na de rondleiding begrijp je waarom die dingen zo duur zijn: er zit heel veel handarbeid in. Als afsluiting van dit deel van mijn reis trakteer ik mezelf op een goede avondmaaltijd:

Hirschragout met Spätzle, Wirsing, Pfifferlinge etcetera, daarbij een Spätburgunder uit Waldulm en water, plus Himbeersorbet met verse frambozen toe.

Vrijdagochtend inpakken en afscheid nemen, boemeltje naar Offenburg, K. mit K., dan een direkte ICE naar Bern waar ik naar de woning van mijn nichtje en haar man loop om kennis te maken met mijn net drie maanden oude achternichtje, mijn zus is daar ook. Later in de middag dan met de S-Bahn naar het Emmental

Zaterdag is het alweer mooi weer, een goede dag om nog wat te varen op de meren van het Berner Oberland, wat bij de BLS met een Interrailkaart zonder bijbetaling kan. Eerst via Bern naar Interlaken Ost, waar het DS (Dampf Schiff) Lötschberg spoedig vanaf z’n overnachtingsplek komt aanvaren. Ik reis met het schip naar Brienz waar het omkeert,

ik ga nog even rondkijken bij de Brienz Rothorn Bahn (stoomtrein, smalspoor met tandrad) en neem dan de trein van de Zentralbahn (smalspoor) terug naar Interlaken Ost, daar meteen door naar station West, waar het DS Blümlisalp net heeft aangelegd, ik vaar mee terug naar Thun. Vanaf Thun neem ik de trein via de rechtstreekse route naar Oberburg. Avondeten is raclette, klassiek met thee.
Ook de zondag is nog mooi, tussen de middag kan buiten gegeten worden.

In de nacht regent het stevig, maar als ik er maandagochtend opuit ga is het alweer droog en dat blijft het de rest van de dag. Ik gebruik ditmaal geen reisdag van mijn Interrail, maar speciale Sparpreis kaartjes van de SBB. Deze kun je alleen via internet boeken en kunnen tot de helft goedkoper zijn. Je boekt dan voor een specifieke verbinding en het kaartje is ook alleen voor die treinen geldig. Hoe verder tevoren geboekt, hoe goedkoper, maar je moet natuurlijk wel rekening houden met dag en tijd, soms zijn er geen Sparpreiskaartjes (meer) beschikbaar. Mijn reisdoel is Zofingen, de oude binnenstad van dit stadje ligt direkt naast het station en telt een groot aantal bezienswaardige panden. Van de stadsmuur zijn alleen enkele torens over en er staan meerdere moderne gebouwen in het centrum, maar dat is allemaal smaakvol gedaan. Het is een plaats waar gewoond en gewerkt wordt, niet overdreven toeristisch.

De horeca is duidelijk ingesteld op werkende mensen, veel restaurants bieden een Mittagstisch aan, dwz een beperkt menu voor een schappelijke prijs. Als je bij verblijf in Zwitserland de kosten binnen de perken wilt houden is een dergelijk menu altijd een goede optie. Voor de avondmaaltijd bezoek ik met mijn zus een zeer goed restaurant in het Emmental. Bij het voortreffelijke (maar niet goedkope) eten eerst een glas Heimiswiler Härz (blond huisbier van drie restaurants in Heimiswil) gevolg door Sauser (of Suuser, jonge wijn, Federroter).

Dinsdag verplaatsing naar Rheine aan de Eems (Duits: Ems). De Deutsche Bahn werpt een forse blokkade op: mijn trein van Basel naar Keulen bestaat slechts uit één treinstel in plaats van de geplande twee en natuurlijk is mijn gereserveerde plaats in het vervallen stel. Maar er is een alternatief en gecombineerd met wat mazzel resulteert dat in exakt terug op schema zijn bij vertrek uit Keulen. Mijn laatste verblijfplaats op deze reis is Rheine-Mesum. Avondeten in het hotel met een heel lekkere huiswijn, een Grauburgunder uit de Kaiserstuhl.

Woensdag na een zeer smakelijk ontbijt per IC naar de stad Norden, niet ver van zee. Het middagmaal is dan ook met vis, daarna een bezoek aan een supermarkt om thee in te slaan, van Behrends (Norden), Bünting (Leer) en Thiele (Emden).

Vervolgens een bezoek aan het geheel vernieuwde Teemuseum, waar ik leer dat er inmiddels een vierde producent van Echte Ostfriesenmischung is, Rolf in Aurich. Na enkele kopjes thee met gezwinde pas terug naar het station om wederom per IC naar Rheine te reizen. Ik maak vandaag gebruik van de Supersparpreis van de DB, waarbij je kaartje alleen geldig is voor een specifieke IC/ICE, eventuele voorafgaande of aansluitende lokale treinen kunnen wel vrij gekozen worden. Met een Bahncard krijg je ook op (Super)Sparpreise korting, in mijn geval 25% (BC25). Avondeten wederom in mijn hotel en wederom met wijn.

Donderdag terug naar Nederland, zonder gebruik te maken van mijn Interrailkaart, de “thuisreisdag” bewaar ik voor later.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.