Mijn vakanties bij familie in Zwitserland staan de laatste jaren steeds meer in het teken van Zwitsers bieren, en dan vooral duits-zwitserse. Hoewel deze reis sterker trein(OV)-gericht is, ontbreekt het bier zeker niet. Het eerste Zwitserse bier is een Bio-Zwickel van de COOP, die gebrouwen wordt bij Locher in Appenzell.
Eerste bierige activiteit was een bezoek aan Wabräu in Wabern bij Bern, een klein brouwerijtje in een tamelijk oud gebouw op het terrein van de voormalige Gurten-brouwerij. Voorafgaand was ik per trein, tandrad- en kabelbaan onderweg geweest in het hart van het Berner Oberland (Berner Oberland Bahn, Wengner Alb Bahn, Firstbahn).
Wabräu is slechts een avond per maand open, dus die kans wilde ik niet laten lopen. Er waren drie bieren verkrijgbaar: Helles, Dunkles en Weizen, het klassieke trio. Hier bleek nog maar weer eens dat een brouwinstallatie er niet mooi uit hoeft te zien om goed bier voort te brengen. Het is een zelfgebouwde installatie van hergebruikt materiaal die geen schoonheidsprijs zal winnen (behalve misschien voor reinheid …), maar alledrie bieren waren goed tot heel goed. Hoppig Helles, heel licht gebrand moutig Dunkel, en fruitig Weizen.
De dag erna eerst naar Kündig-Bräu in Rietheim (kanton Aargau), dicht bij de Rijn en de Duitse grens. Vorig jaar was ik al eens langs geweest en had toen een literfles Rauchbier gekocht. Aangezien deze fles Sfr 5,00 waard was vond ik het een goed idee ‘m terug te brengen en tegelijk wat bier van het vat te gaan proeven. Je kunt vijf dagen per week terecht om bier te kopen (tegenwoordig ook in halve literflessen), maar alleen zaterdag tussen de middag is er tapbier (en Bratwurst) te verkrijgen. Het bier was een amberkleurige Lager, goed gehopt en doordrinkbaar. De meeste bezoekers zijn bekend met de brouwerij, en er gaan heel wat kratjes mee. Sommige bezoekers komen echter vooral voor de Bratwürste en het erbij geserveerde Bauernbrot, die beide ook heel goed zijn!
Later die dag ga ik nog even kijken bij een Getränkehandel in Aarau (hoofdstad van het Kanton Aargau), die door een brouwerijtje werd aangeduid als adres voor aankoop van de bieren. Ik vind om zo te zeggen een goudmijn, de afdeling Zwitsers speciaalbier is de beste die ik totnogtoe gezien heb. Ik zal beslist vaker bij GGF Getränke langsgaan. Vooral bieren van Deutsch-Schweizer brouwerijen en -tjes, maar ook de bieren van BFM uit de Romandie.
Zondagavond uit eten in een nabijgelegen plaatsje, bij een klein restaurant dat het lokale bier schenkt. Ik had al eens flesbier geproefd van Hardeggerperle, nu kan ik ook een bier van de tap proeven: amberkleurig, iets wazig, fijn gehopt en prima voor bij het (goede) eten.
Verder proef ik elke dag bieren die ik bij GGF heb aangeschaft. Het Original van Lägerebräu, Wettingen is een goed hoppig Helles, gaat wat richting een volmondig pilsner, 5,2 vol%.
Raben Bräu Feder is een donkerblonde doordrinker, fruitig, slecht licht gehopt en ook niet zo sterk, 4,5 vol%.. De Oster Bock (Paasbok) van dezelfde brouwerij is nog iets donkerder blond, bijna amberkleurig, wat moutig maar niet te zoet, wat fruitig en bescheiden gehopt en 6,5 vol% sterk.
Van Lindenbergbräu proef ik het Amber (naam klopt met kleur), hoppig, tamelijk fruitig, evenwichtig en doordrinkbaar; vrij veel gistdepot. Van dezelfde brouwerij het Huusbier: donkerblond, iets wazig, duidelijk maar mild gehopt, hier veel minder gistdepot. Beide bieren bevatten circa 5 vol% alcohol.
Samen met m’n zus bezoek ik de van Gogh tentoonstelling in het Kunstmuseum in Basel. Erna eten in brouwerijrestaurant Fischerstube, de thuisbasis van de Ueli-bieren. Vanzelfsprekend bestel ik het Van Ueli bier, gemaakt ter gelegenheid van de tentoonstelling. Iets dergelijks had deze brouwerij eerder gedaan t.g.v. een Egypte-tentoonstelling, het Tut-Ankh-Ueli-bier. Dat is tot dit voorjaar in het assortiment gebleven en dat mogen ze van mij met deze ook doen. Het bier wordt voor Ueli in Duitsland gebrouwen bij brij. Lasser in Lörrach, net als het Tut-bier, en niet volgens het Reinheitsgebot: met zonnebloemen! (Het Tut-Ankh-Ueli bevatte Emmer, een oude tarwesoort, en dadels). Een stevig hoparoma, in de mond zachter, ietwat uitdrogend en behoorlijk naar meer smakend.
Later ben ik nog even in Luzern, en drink nog een glas Weizen (het seizoensbier) bij de Rathausbrouwerij in het hart van de stad. Apart maar niet onaardig, sterk citruskarakter.
Die avond ga ik nog even langs bij Richie Bräu in Rheinfelden,maar sta daar helaas voor een gesloten deur, hoewel ze volgens hun website elke woensdagavond open zouden zijn.
Na een dag van trein, stoomboot en tandradstoomtrein (Brienzer Rothorn Bahn) proef ik van de Brasserie des Franches Montagnes, kort BFM, een beugelflesje La Salamandre, een apart witbier. Ingrediënten: water, gerstemout en tarwemout, tarwe, hop, suiker, honing, koriander, sinaasappelschil en kruidnagel. En ik neem aan gist, zelfs al wordt deze niet genoemd. Bizonder fruitig (vooral sinaasappel), zoetzuur en redelijk verfrissend, 5,5 vol%.
De laatste dag is weer voor bergbanen: Niesenbahn en de Sunnbuel-kabelbaan bij Kandersteg. Bij de raclette nog een flesje Van Ueli. En de avond sluit ik af met het tweede bier van de BFM dat ik in Aarau gekocht heb: La Meule, een ongefilterd bier van 6 vol%, gearomatiseerd met salie (!).
[wordt vervolgd]
